RFID project

Karen van Gilst – Gonne van der Laken

Concept

'Het begon allemaal in een nacht. Mijn ogen gingen dicht en een wereld ging voor me open. Ik stond in een boekenwinkel, of dat is de beste manier om het te omschrijven. Voor mij stond een immens grote boekenkast, vol met boeken die ik allemaal wou lezen. Ik kon onmogelijk kiezen. Zoveel kleuren, zoveel informatie, zoveel keus. Mijn oog viel op het soberste exemplaar. Volledig wit en zonder titel, maar in mijn droom was het het rijkste boek in de hele winkel. Waarom zal ik nooit weten, maar op dat moment stormde ik naar de kassa en betaalde ik voor het boek waarvan ik dacht dat het perfect was. Ik wist niet hoe snel ik thuis moest komen, om het boek open te slaan en alles te lezen wat er in stond. Eenmaal thuis gekomen, sloeg ik het boek open, klaar om verrijkt te worden. Maar bij de eerste pagina merkte ik al dat er iets niet klopte. Er stond geen schrijver op de eerste bladzijde, geen titel en geen enkele andere informatie. De pagina was leeg. Haastig bladerde ik het hele boek door, maar nergens was een letter te bekennen. Ik raakte in paniek, hoe kon het nou dat hij leeg was? Ik moest weten wat voor informatie hij bij zich droeg, maar nergens kon ik de sleutel naar de schat vinden. Toen schoot ik wakker uit mijn warrige droom.'

In ons concept maken we de warrige droom af en vinden we de sleutel tot zijn geheimen. We zijn er 'achter gekomen' dat als je de pagina's de tijd geeft, ze je hun verhaal gaan vertellen. Dus sla rustig om en je zult horen wat ze verbergen.

Ons hele RFID project is een beetje rond deze droom gebouwd. We willen leeg boek presenteren, wat in eerste instantie niets lijkt te bevatten. Als je het boek opent en je de eerste pagina omslaat, zal er een geluidsbestand afgespeelt worden. Er wordt een tekst voorgelezen met dromerige muziek op de achtergrond. Dit geheel geeft een dromerige sfeer en zo laten we de toeschouwer even mee dromen.

Het concept heeft niet echt een duidelijke functie, maar is puur een visualisatie van de droom. Of eigenlijk de oplossing voor de droom. We zullen werken met een RFID-tag op onze vinger en zullen de tag langs de scanner telkens als we de pagina om slaan. De scanner zal onder de kaft zitten en de tag zal dus langs de scanner gaan als je de pagina om slaat. Zo geven we dus de illusie dat er in de pagina iets zit waardoor het geluid af speelt. Daarnaast is het een combi tussen ouderwetste (het boek) en hedendaagse techniek (de computer).

Prototype

• Leeg boek

• 3 geluidsbestanden

• RFID tag

• RFID scanner

• computer

Visie op RFID

Na het vele onderzoek wat we hebben gedaan en de gastsprekers die we hebben gehoord, heb ik inzicht gekregen in een voor mij nieuw gebied. Een gebied wat eigenlijk allang bekend voor ons was, maar verborgen onder een laag termen. Een techniek die we allang gebruiken, maar eerder kennen onder de algemene naam Chip die iets kan. Dat het op radiogolven werkt, was mij al helemaal onbekend.

Bij de eerste lezing werd ons verteld dat het al overal was en alles te kraken was. Dat ons paspoort zo te lezen was en onze ov-chipkaart een lachertje. Hier schrok ik erg van en ik was inderdaad bang voor een inbreuk op ons privé leven. Alles was zo te lezen!

Maar na verder onderzoek, kwam ik er achter dat het allemaal zo makkelijk niet was. Ja, het was te kraken en ja, het was te lezen. Maar dit was eigenlijk alleen voor mensen die echt kwaad willen. Als we dan eerlijk zijn, als mensen dat eenmaal willen, lukt ze het toch wel. Kraken was alleen voor de gespecialiseerden en het aflezen van RFID tags kon alleen van een afstand van enkele centimeters.

Ik was eerst bang dat ons leven zo op straat zou liggen, maar nu eigenlijk niet meer. Ik zie het nu eerder als een mogelijkheid dan een probleem.

RFID

In het begin van het ontstaan van het hele observatie systeem, via camera’s, chips en kortingspassen, stond ik er positief tegenover. We worden dan wel in de gaten gehouden, maar wat maakt het uit? Ik heb toch niets te verbergen. In de verdere ontwikkelingen stond ik er nog steeds positief tegenover. We worden meer en meer getrackt, oke, maar daar hebben we zelf ook wat aan. We kunnen sneller dingen vinden en krijgen meer doelgerichte reclame. Dat is toch niet zo erg?
Maar nu dit, de RFID tag. Dit is de eerste keer dat ik me wat zorgen begin te maken. Als er tags worden verweven in onze kleding. Tags die bedrijven kunnen vertellen waar we zijn en welke producten we van ze dragen. De gedachte ansich is niet eens zo beangstigend. Maar de statement die wordt gemaakt ergens halverwege; ‘Look what we've got in there. An HDTV is in there, and she wears Benetton.’. Dit is strikt vertrouwelijke informatie, waar een bedrijf direct misbruik van zou kunnen maken. Dan moet je niet eens denken aan wat er kan gebeuren als die info in nog foutere handen beland dan waar ze nu al in ligt. Diefstallen in huizen kunnen van te voren helemaal uitgestippelt worden met een RFID scanner, zonder dat ze zelfs binnen geweest zijn.
Dit is de eerste keer dat ik de ontwikkelingen lichtelijk beangstigend vind worded en ik sluit me aan bij het laatste standpunt. ‘Clearly, those tags need to be deactivated at the cash registers.’ Het is fijn dat bedrijven met deze tags makkelijk hun magazijnen bij kunnen houden en gedetailleerder in kunnen kopen. Maar na aanschaf heeft het bedrijf oficieel niets meer te maken met het aangekochte product. Ze zouden dan de privacy van hun klanten moeten respecteren en de tag uitschakelen. Het is dan hetzelfde als de huidige tags die aan een kleding stuk zitten. Die worden er ook afgehaald bij aanschaf, anders gaat het alarm telkens af bij entrée van een een andere winkel. Dat willen ze hun klanten toch niet aandoen?

Pervasive advertising

Ik kende de term pervasive op zichzelf wel al, maar in combinatie met advertising was hij me nog onbekend. Al snel werd me duidelijk dat het iets is wat zich allang om mij heen bevind. Iets waar ik al dagelijks mee in aanraking kom. Iets wat mij al beslopen heeft voordat ik zelfs weet dat er gevaar dreigt. En een gevaar is het, of kan het in ieder geval zijn.

Het begon allemaal zo'n 8 jaar geleden, in een grote bioscoop met een bak popcorn in m'n handen. Daar leerde ik, onbewust de pervasive advertising kennen. Schitterende beelden van vliegende mannen en met de hand bestuurbare schermen flitste voorbij aan mijn ogen. En toen mijn mond tot zijn max open hing kwam het voorbij. Wandel gangen met detectie lasers die je iris scannen en zo precies alles van je weten. Je maat, je leeftijd, je locatie, je standaard aankopen, je grootste dromen en niet te vergeten je naam. Persoonlijke reclame borden die je bij naam en toenaam aanspreken en je vertellen wat jij, volgens jou gegevens wel niet allemaal nodig zou kunnen hebben.

Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik die scènes zag, dat ik het een geniaal concept vond. Maar nu, vele jaren later begin ik te twijfelen of het echt wel zo leuk is. Nu is die toekomst een stuk dichterbij en het idee dat je overal persoonlijk op wordt aangesproken, vind ik lichtelijk angstaanjagend. Ik zou waarschijnlijk de reclame niet zo heel vervelend vinden. Het feit echter dat je overal en nergens geregistreerd wordt en mocht je eenmaal een fout begaan, dan staat die voor altijd vast op je netvlies. Letterlijk.

Oké, zo dichtbij is dat nog niet. Nu hebben ze andere manieren gevonden om ons te bereiken. De telefoon. Onze grootste vriend en tegelijkertijd onze grote verrader. Hij zorgt ervoor dat we iedereen kunnen bereiken, maar hij zorgt er ook voor dat iedereen ons kan bereiken. Hij verteld iedereen waar we zijn, wat wij leuk vinden en wat we zo leuk vinden dat we het met andere mensen delen. Ze vertellen de bedrijven waar ze ons het beste mee lastig kunnen vallen. Het ergste is wellicht nog dat we het weten dat ze dat doen. Wij weten dat ze ons verraden en toch blijven we ze vertrouwen met onze meest vertrouwelijke informatie. Waarom, vraag je je dan misschien af. Het is makkelijk. Het is makkelijk en handig. En aangezien wij gemakzuchtige mensen zijn, gaan we er mee door. Om onze gemoedsrust te bewaren, houden we onszelf voor dat we niets te verbergen hebben. En dat zou ook best kunnen kloppen. De mensen die wel wat te verbergen hebben, weten dat toch ook wel te verbergen. Maar het idee dat hebzuchtige bedrijven ons leven kennen en kunnen beïnvloeden, zodat we precies doen wat zij willen, zonder dat wij door hebben dat ons leven gecontroleerd is en dus denken dat wij alles zelf verzinnen en doen. Lange zin, maar eenmaal gelezen is hij erg beangstigend. Wordt onze toekomst bepaald door bedrijven die ons dingen willen aansmeren? Of komt er toch een zekere mate van vrije wil in terug. Krijgen we het nog door dat we onbewust beïnvloed worden, of zullen we overstroomd worden met invloeden die we niet eens bemerken. Zullen we het heft weer terug in handen nemen, of laten we ons door onze gemakzucht beheersen en worden we een handpop van hebberige bedrijven. De toekomst zal het weten.

Nederlanders plagen, kusjes vragen

Opdracht 5 - Crowdsourcing
Ilse Beekhof, Saskia Kempers, Gonne van der Laken en Rieke Weel.

Onze internationaal beruchte hoofdstad Amsterdam staat tegenwoordig bekend als bron van dood en verderf in het buitenland. Amsterdam staat voor wild en gestoord: die doorgedraaide stad in Nederland.
In Amerika heeft Bill O’Reilly onlangs hier een compleet topic aangewijd. Het gaat over het legaliseren van onder andere drugs en hoe dat in Nederland compleet mis is gelopen. Zo worden deze gedachtes natuurlijk alleen maar versterkt.
KLIK voor film
In het kader van I Amsterdam laten wij maar eens zien hoe lieflijk Nederlanders ook zijn. Hoe dit allemaal wel meevalt, hoe welkom onze stad is en hoe goed de Nederlanders eigenlijk zijn. Wat nou, poel van verderf? Het is hier hartstikke leuk.
Amsterdam wordt sowieso overspoeld door toeristen die allemaal wat willen proeven van het wilde Amsterdam en typische Hollandse gebruiken. En wat is er nou Hollandser dan de typische drie zoenen ter ontmoeting? Wij roepen daarom de echte Nederlanders op een minuut lang iedereen om zich heen drie zoenen uit te delen. Zo laat je de toerist kennis maken met dit oer-Hollandse gebruik en zich bovendien erg welkom voelen. Ze worden letterlijk overdonderd door deze explosie van verwelkoming.
Een juist moment hiervoor is een tijd en dag waarop het bruist van de toeristen in Amsterdam. Bijvoorbeeld een zaterdagmiddag om drie uur ’s middags, midden op de Dam. De Dam is erg populair vanwege de uitvalbasis: het ligt natuurlijk naast het Centraal Station en er zijn diverse activiteiten als Madam Tussauds en musea. De ‘normale’ Nederlander komt hier ook veel langs vanwege de centrale locatie.
Omdat het echt een sociale activiteit is, zal er een grote plezierfactor inzitten: het is een lieflijk gebaar en het wordt humoristisch door de grote frequentie mensen die je zoent. Sowieso ontmoet je in korte tijd vele nieuwe gezichten. Toeristen zullen overdonderd zijn en zich verbazen over deze grootse heersende liefde in Amsterdam.
Voorbijgangers zullen de camera op hun mobiele grijpen en deze bizarre gebeurtenis filmen en publiceren op sites als youtube. Zo wordt deze stunt internationaal. I Amsterdam zal het ook publiceren op de website die veelvuldig bezocht wordt door internationale bezoekers.
Allereerst moeten we onze Nederlanders oproepen mee te doen aan deze actie. Deze actie is dus een tegenreactie op dat sterk overdreven Amerikaanse filmpje, wat sowieso voor menig ophef en gefrons zorgde bij ons nuchtere volk. Vooral jonge mensen zullen bereid zijn mee te doen aan deze actie, studenten. Bijvoorbeeld de kunstacademie van Amsterdam zoals het Rietveld en de filmacademie.
Via de studentenmail willen we deze zo bereiken en aanmoedigen mee te doen aan deze actie. In deze mail zit sowieso het filmpje waarop we reageren. Wij denken dat deze studenten, de trendsetters zijn: de creatieven en daarom in zijn voor zo een buitengewone actie.
Daarnaast verwachten wij dat de lezers van NRC Next ook wel in zijn voor een creatieve collectie actie. Deze willen wij bereiken per SMS.
Naderhand verwachten wij dat menig omstander de actie publiceert en dat zo deze ook terecht komt bij programma’s als De Wereld Draait Door en Boulevard. De gratis verspreide kranten Metro en Spits zullen er artikelen aan wijden net als bovengenoemde NRC Next.
Amsterdam zal in ieder geval voor even veranderen in die lieve, warme hoofdstad. Dood en verderf kennen wij namelijk niet.

Vandaag

De criteria voor de prosumer anno 2008

Qua activiteit

Vastberaden / controle willen houden

Network / platform

Onderzoekend en geïnteresseerd

Interactief ( deelname  o.a. aan technologie en technologische oplossingen)

Informatie combineren met technologie

Innovatief

Meningen van anderen checken en ervaringen delen

Filteren van informatie

Qua gevoel

individueel ipv groepsdrang

Binding hebben met het product

trots zijn op het product, en er een eigen draai aan geven om dit vervolgens te delen en te laten zien met de wereld.

TROTS, binding met product en merk, individualisme.

zich ‘slim’ voelen

dit betekend dat ze denken alles te halen uit de mogelijkheden die er zijn om zo tot de juiste beslissing te komen.

Analyse Illy koffie

Welke rol krijgt de prosumer in deze campagne?

De rol van ontwerper, architect en concept designer.

Welke ‘triggers’; hoe en via welke middelen wordt het publiek uitgedaagd om te participeren?

De Illy elevator en escalator zijn een samenwerking met Domus Magazine.

Domus is een meertalig magazine gericht op kunst, design en architectuur

Opgezet door Gio Ponti, een beroemd Italiaans designer en architect.

Via Domus werd een wedstrijd georganiseerd.

De Illy container was een opdracht in samenwerking met kunstacademie in Milaan.

Zo probeert Illy dus jonge kunstenaars en designers te bereiken door wedstrijden uit te schrijven in samenwerking met kunstmagazines en –academies.

Welk verhaal zit erachter?

Illy wilt een kunstzinnige feeling geven aan het merk.

Er bestaat o.a. een Illy Art fund.

Het fonds bestaat uit sustainable artprojects en kunstbeurzen

Het is dus puur merk versterking.

Illy houdt van perfectie, schoonheid en innovatie en wilt dit uiten in elke vorm van advertising.

Hoe veranderen de prosumers het product?

De prosumers versterken het merk en de uitstraling van Illy

De beloning

Het concept / ontwerp van de kunstenaars wordt uitgevoerd.

Het ontwerp wordt realiteit.

Dit is goed voor de eigen carrière, het portfolio en geeft naamsbekendheid als kunstenaar door de exposities etc.

Remixcultuur voor advertising

Of de remixcultuur daadwerkelijk nu opeens heel veel invloed zal hebben, betwijfel ik, het is namelijk allang bezig. Oudere concepten die goed werken of herkenbare beelden uit het verleden worden regelmatig opnieuw gebruikt. Het effect van de reclame is dan namelijk al bekend en dat kan handig zijn als je bepaalde dingen wilt bereiken. Bij hergebruik van reclame zijn er denk ik hele andere dingen belangrijk. Kunst heeft een bepaalde gevoelswaarde, een bepaalde gedachte een bepaalde manier van produceren. Kunst heeft een gedachte gebaseerd op emotie. De kunstenaar heeft echt iets unieks gemaakt. Dit is anders bij reclame. Reclame heeft altijd hetzelfde doel, aandacht trekken. Of dit nou voor nobele doeleinden is of puur voor geld, doet er niet toe. Het reproduceren en hergebruiken van reclame is daardoor minder 'schadelijk' dan het zou kunnen zijn bij kunst. De originele gedachte gaat niet verloren, want die gedachte is bijna altijd gelijk. Natuurlijk wordt wel gewoon het idee gejat en hergebruikt, maar dat noemen we dan maar een remixcultuur.
Wat concepten betreft is het lastig in de reclame wereld. Het probleem is dat bijna alles al gedaan is en niets dus meer origineel. Er zijn nog maar weinig mensen die echt originele dingen kunnen verzinnen. Meestal zijn die 'originele' dingen zelfs gebaseerd op oudere concepten die aangepast, omgedraaid en als nieuw verkocht zijn. Dankzij de 'remixcultuur' wordt dit als normaal beschouwt en is bijna elke reclame die je nu ziet op tv, elke campagne gevoerd of elk billboard een reproductie van een oudere campagne. Dit maakt het soms makkelijker voor advertisers, ze hoeven niets nieuws te verzinnen. De taak van advertisers is hierdoor ook verandert. Het zijn niet meer de vernieuwende creatievelingen van vroeger. Het zijn nog steeds wel creatieven, maar ze zijn nu meer opzoek naar gaten in het web. Het web van dingen die al gedaan zijn en niet meer kunnen. Ze proberen oude draden los te koppelen en weer aan elkaar te maken, zodat er een nieuw lijkend concept uit komt rollen. Of een beeld wat heel vernieuwend lijkt te zijn. Het verschil tussen kunstenaars en advertisers is dat de kunstenaar nieuwe dingen maakt en de advertiser oude dingen combineerd. Reclame is niet vernieuwend, want als het vernieuwend zou zijn zou het de grote massa niet meer aanspreken. Alle nieuwe dingen, die echt heel vernieuwend en nog onbekend zijn in het grootste gedeelte van de maatschappij, worden als vreemd ontvangen. Als het als vreemd ontvangen wordt, wordt het in eerste instantie afgekeurd. Men moet wennen aan nieuwe dingen. Er zijn maar slechts enkelen die meteen open staan. Dit is goed voor kunst. Kunst wordt ook maar gewaardeerd door een selecte groep. Dit is slecht voor advertising en zorgt er dus ook voor dat reclame oude elementen moet gebruiken. Advertising is van het begin af aan, bij het ontstaan van het eerste reclame bord, al reproductie geweest. Het enige vernieuwende wat reclamewereld ooit gedaan heeft, is wellicht het creëren van de remixcultuur zoals hij nu is. Het gebruiken van oude herkenbare beelden, staat centraal in de advertising. Zonder die beelden zouden mensen niet een bepaald gevoel krijgen bij beelden. Als het vreemde beelden zouden zijn, zouden mensen een vreemd gevoel krijgen bij een product. Producten willen liever als betrouwbaar en vertrouwd overkomen. Dit kan niet als je nieuwe onbekende beelden gebruikt.

Conclusie: De remixcultuur staat aan de basis van advertising en misschien is het creëren van de remixcultuur het enige vernieuwende wat de advertising ooit gedaan heeft.


Wat betreft het concept voor de opdracht, wordt het lastig. Mijn conclusie van de regel hier voor concludeert dat de remixcultuur eigenlijk advertising is. Dit zou betekenen dat elke campagne en elk concept hier voor dus ook al geremixed is. Dat zou dus ook betekenen dat het niet uit maakt welke campagne of welk concept ik zou verzinnen, het zou altijd kloppen. Of het dan zin heeft om een nieuw concept te verzinnen, betwijfel ik. Misschien is het quoten van een oude campagne waarin het remixen duidelijk te herkennen is, al genoeg.

Een concept van Wikipedia is een goed voorbeeld van remix.


In deze reclame wordt geremixed:






zo combineer je dus allemaal bekende dingen om een gevoel te creëren rondom wikipedia. Een merk wat dus alleen bestaat uit combinaties.

NOS

De NOS heeft programma's als het journaal, jeugdjournaal sportjournaal en eventueel wat documentaires. Ze zijn dus vooral gericht op nieuws. De media die ze gebruiken zijn internet, televisie, radio. Op tv hebben ze de programma's en teletekst. Op radio hebben ze het nieuws. Het centrale medium wat ze gebruiken is het internet. Daar komt alles samen en bieden ze nog meer aan. Je kan er de oude uitzendingen terug luisteren en kijken. Daarnaast hebben ze online teletekst. De informatie breiden ze uit met actuele headlines die nog niet op tv of op de radio zijn geweest. Er zijn blog met discussies en de mogelijkheid om commentaar te geven op actualiteiten. Ze hebben er dossiers, waar je alles kan terug lezen over een onderwerp wat al langer in de actualiteit is. Er zijn speciale documentaires en volledige verslagen terug te luisteren en bekijken via podcasts. Naast dat ze dit als normale website laten zien, hebben ze ook nog dezelfde informatie in een smaller formaat, zodat je het beter kan bekijken op je telefoon, de zogenaamde 'mobiele site'.

De doelgroep die de NOS heeft kan van elke leeftijd zijn, maar heeft wel één ding gemeen, een algehele interesse in alles wat er om hun heen gebeurd. Of dit nou jeugd is, waarbij het journaal wat makkelijker wordt uitgelegd in het jeugdjournaal. Of dit nou voor sport is, waarbij de volledige voetbalwedstrijden worden samengevat op de zondag avond in het sportjournaal. Of de alledaagse dingen op dagelijkse basis in het normale journaal. Uiteindelijk komt het neer op de interesse in alles wat er om hun heen gebeurd. Hierdoor spreken ze een hele grote doelgroep aan die in verschillende fases zijn in hun leven. Wat over het algemeen wel zo is, is dat de mensen in de doelgroep gemiddeld hoger opgeleid zijn. De mensen in de wat lagere opleidingsgebieden zijn vaak minder geïnteresseerd in wat er om hun heen gebeurd en leven meer in hun eigen wereld. Dat is bij de doelgroep van de NOS minder het geval.