RFID

In het begin van het ontstaan van het hele observatie systeem, via camera’s, chips en kortingspassen, stond ik er positief tegenover. We worden dan wel in de gaten gehouden, maar wat maakt het uit? Ik heb toch niets te verbergen. In de verdere ontwikkelingen stond ik er nog steeds positief tegenover. We worden meer en meer getrackt, oke, maar daar hebben we zelf ook wat aan. We kunnen sneller dingen vinden en krijgen meer doelgerichte reclame. Dat is toch niet zo erg?
Maar nu dit, de RFID tag. Dit is de eerste keer dat ik me wat zorgen begin te maken. Als er tags worden verweven in onze kleding. Tags die bedrijven kunnen vertellen waar we zijn en welke producten we van ze dragen. De gedachte ansich is niet eens zo beangstigend. Maar de statement die wordt gemaakt ergens halverwege; ‘Look what we've got in there. An HDTV is in there, and she wears Benetton.’. Dit is strikt vertrouwelijke informatie, waar een bedrijf direct misbruik van zou kunnen maken. Dan moet je niet eens denken aan wat er kan gebeuren als die info in nog foutere handen beland dan waar ze nu al in ligt. Diefstallen in huizen kunnen van te voren helemaal uitgestippelt worden met een RFID scanner, zonder dat ze zelfs binnen geweest zijn.
Dit is de eerste keer dat ik de ontwikkelingen lichtelijk beangstigend vind worded en ik sluit me aan bij het laatste standpunt. ‘Clearly, those tags need to be deactivated at the cash registers.’ Het is fijn dat bedrijven met deze tags makkelijk hun magazijnen bij kunnen houden en gedetailleerder in kunnen kopen. Maar na aanschaf heeft het bedrijf oficieel niets meer te maken met het aangekochte product. Ze zouden dan de privacy van hun klanten moeten respecteren en de tag uitschakelen. Het is dan hetzelfde als de huidige tags die aan een kleding stuk zitten. Die worden er ook afgehaald bij aanschaf, anders gaat het alarm telkens af bij entrée van een een andere winkel. Dat willen ze hun klanten toch niet aandoen?