[Affective Computing] Wat is Affective Gaming?

Het moeilijke van deze vraag, is het vinden van de scheidingslijn. Waar is het gewoon een fysieke reactie en vanaf welk punt zijn het emoties waar het spel op reageert. De fysieke reacties worden al tijden gebruikt in spellen. Vroeger is het natuurlijk begonnen met de joystick, te vinden bij een van de eerste consoles zoals de Atari. Hierbij was jou fysieke reactie op het spel, de manier om het spel te besturen. Dit ging echter niet veel verder dan links en rechts en was pure controle via je handen. In 1983 bracht Atari de MindLink op de markt. Het apparaat registreerde je voorhoofdspieren en door te fronsen kon je het spel beïnvloeden. Maar zoals Kiel Mark Gilleade zegt ‘Furnishing a videogame with biological information during gameplay does not make a game affective.’ De MindLink was bedoelt voor het spel Bionic Breakthrough en het systeem was eigenlijk simpelweg een vervanger voor een standaard joystick. Je kon er niet veel meer mee doen dan je figuurtje naar links en naar rechts sturen. De MindLink registreerde slechts je spierbeweging, een biologische functie en niet een emotionele functie. Voor 1983 was het echter wel een hele revolutie.
Het probleem is dat er een dunne scheidingslijn ligt tussen emoties en fysieke reacties. Emoties uiten zich namelijk in fysieke reacties. Als je iets spannend vindt, gaat je hartslag omhoog, verwijden je pupillen en gaat er een kinetische spanning door je huid. Als je rustig bent, daalt je hartslag weer en nemen je pupillen weer het oorspronkelijke formaat aan. Als je die fysieke responsen los zou registreren, zou het ‘spel’ alleen gebaseerd zijn op biologische reacties. Maar registreer je alle dingen samen en laat je de computer daar een emotie uit halen, dan is het spel dus gebaseerd op emoties. Maar hoeveel fysieke reacties je moet meten en hoe je de computer zo geprogrammeerd om alles te combineren en daar een emotie uit te halen, blijft een grote vraag. Als dit al lukt en alles goed op elkaar afgesteld is, ben je nog niet klaar. Om het spel element interessant te houden moet de computer ook snel kunnen reageren op jou emoties. De analyse van het hele systeem mag dus ook niet langer duren dan een fractie van een seconde. Dus moet het systeem niet alleen alles registreren en analyseren, maar hij moet ook nog eens uit die analyse snel een gevolg halen, die het spel beïnvloed. De vraag of dit snel genoeg kan, om een spel leuker te maken.
Nu ben ik nog niet ver genoeg geïnformeerd, maar als ik het zo bekijk en zie hoever ze over het algemeen zijn met het hele affective gebeuren, denk ik niet dat het nu al iets kan toevoegen aan het game element. De spellen die nu ontwikkeld worden zijn over het algemeen snel, complex en oogverblindend mooi. De consument verwacht dan ook in de toekomst dat de spellen alleen nog maar snelle, complexer en mooier worden. Door de ontwikkeling van het affective gaming, voeg je wel een nieuwe ervaring toe aan het gamen. Dat is een pluspunt wat zelfs de meest grote game-leek kan waarderen en waarschijnlijk zou willen uitproberen. Maar als de consument snellere en mooiere games verwacht, dan is de vraag of de consument zin heeft om te wachten op affective gaming. Hiermee bedoel ik dat het proces wat een spel nodig heeft om affective te zijn, zo zwaar is dat, wil een huidig console het nog enigszins trekken, het af zal doen aan de snel het en aan de ‘schoonheid’ van het spel. Enkele decennia geleden was dat nog geen enkel probleem. Elk spel was traag, computers waren nog in ontwikkeling en mensen waren gewend met de bergen met kabels en de lage graphics te werken. Nu zitten we in zo’n gemaksmaatschappij dat we gewend zijn dat alles bijna draadloos is en snel werkt. Affective gaming zal zoveel kabels en werkgeheugen vereisen, dat het weer net zo traag zal gaan als twintig jaar geleden. De vraag is of de huidige consument bereid is om dat te accepteren, voor een iets rijkere speelervaring. Mocht dat niet het geval zijn, dan zal het sowieso nog minimaal vijf jaar duren voordat er een voor de consument interessante versie uit zal komen. Wordt vervolgt…

[Affective Computing] Bronnen

Nu ik al een tijdje aan het struinen ben in het affective game gebied, is er één naam die mij telkens weer op zoekt. Jonathan Sykes. Hoofd van het eMotionLab in Amerika, wat onderzoek doet naar Affective gaming en hoe ze dit weer kunnen gebruiken in de praktijk. Hij is onderzoeker en richt zich vooral op Cognitieve Psychologie en de interactie tussen Mens en Computer. Naast dat hij meerdere publicaties heeft geschreven, is hij dus ook bezig met de ontwikkeling van de nieuwste manieren om emoties te meten bij mensen en die te linken aan een game. Voorlopig specialiseert zich dit vooral op het 'hulpverleen' gebied en serious game gebied. Hierbij moet je vooral denken aan spellen voor autistische kinderen en tests om emoties te meten tijdens spannende spellen. Het is nu nog in de onderzoeksfase, dus veel kan er nog niet mee gebeuren.

[Affective Computing] Genialiteit kent geen tijd

Een van de eerste dingen die naar boven komt, is de GSR, ook wel de Galvanic skin response. Onderzoek geeft resultaat en ik wou graag weten wat het is. In de Engelse tekst hierboven wordt er verwezen naar het spel: Relax-to-win. Dit is niet het nieuwste van het nieuwste. Ontwikkeld in 2004 alweer, maar toch verwijst het naar Affective Gaming. Het werkt met een scanner die je Galvanic skin response meet via een roze gevaarte. Je moet ontspannen om te winnen. GSR is dus geen apparaat (helder moment) maar een simpele lichamelijke reactie. Deze kunnen ze scannen met de meest simpele apparaatjes, als het in 2004 al kan, is het nu al helemaal een eitje. Maar het is toch redelijk futuristisch. We hoeven alleen te ontspannen om te winnen. Het doet me denken aan de futuristische shows, zoals Star Trek (‘live long and prosper’) en een oud nieuws bericht, waarin verteld werd dat er een apparaat uit het programma werkelijk geproduceerd was door de NASA. Nou zocht ik op GSR, alleen dan volluit geschreven en je raadt nooit wat ik tegen kwam. Star Trek! Het doet me afvragen of alles wat we in de toekomst tegen zullen komen, uit programma’s komt als Star Trek, Battlestar Galactica of Star Wars.
http://en.wikipedia.org/wiki/Galvanic_skin_response
http://memory-alpha.org/en/wiki/Galvanic_skin_response

[Affective Computing] Affective Gaming

Letterlijk:

Game dat zich aanpast aan de emoties van de speler.

Dit doet me meteen denken aan een spel wat er aan zit te komen. Het heet Infamous en gaat over een karakter wat speciale krachten heeft, waarvan hij nog niet precies weet wat hij ermee gaat doen. Je hebt aan het begin de keuze om goed te doen voor mensen of de slechte kant op te gaan. Als je kiest voor de slechte kant, worden de mensen om je heen in het spel gemener en je gehele omgeving wordt grauwer en kaler. Als je kiest de goede kant op te gaan, gaan mensen je aanmoedigen en wordt de wereld om je heen kleurrijker en schoner. De hele wereld past zich dus aan naarmate je goeder of slechter wordt.

http://www.youtube.com/watch?v=ChW_EvTcoe8

Dit principe zou erg goed gebruikt kunnen worden voor het emotie gestuurde spel. Eigenlijk is dat het gehele principe zonder de link met de echte emoties.

RFID project

Karen van Gilst – Gonne van der Laken

Concept

'Het begon allemaal in een nacht. Mijn ogen gingen dicht en een wereld ging voor me open. Ik stond in een boekenwinkel, of dat is de beste manier om het te omschrijven. Voor mij stond een immens grote boekenkast, vol met boeken die ik allemaal wou lezen. Ik kon onmogelijk kiezen. Zoveel kleuren, zoveel informatie, zoveel keus. Mijn oog viel op het soberste exemplaar. Volledig wit en zonder titel, maar in mijn droom was het het rijkste boek in de hele winkel. Waarom zal ik nooit weten, maar op dat moment stormde ik naar de kassa en betaalde ik voor het boek waarvan ik dacht dat het perfect was. Ik wist niet hoe snel ik thuis moest komen, om het boek open te slaan en alles te lezen wat er in stond. Eenmaal thuis gekomen, sloeg ik het boek open, klaar om verrijkt te worden. Maar bij de eerste pagina merkte ik al dat er iets niet klopte. Er stond geen schrijver op de eerste bladzijde, geen titel en geen enkele andere informatie. De pagina was leeg. Haastig bladerde ik het hele boek door, maar nergens was een letter te bekennen. Ik raakte in paniek, hoe kon het nou dat hij leeg was? Ik moest weten wat voor informatie hij bij zich droeg, maar nergens kon ik de sleutel naar de schat vinden. Toen schoot ik wakker uit mijn warrige droom.'

In ons concept maken we de warrige droom af en vinden we de sleutel tot zijn geheimen. We zijn er 'achter gekomen' dat als je de pagina's de tijd geeft, ze je hun verhaal gaan vertellen. Dus sla rustig om en je zult horen wat ze verbergen.

Ons hele RFID project is een beetje rond deze droom gebouwd. We willen leeg boek presenteren, wat in eerste instantie niets lijkt te bevatten. Als je het boek opent en je de eerste pagina omslaat, zal er een geluidsbestand afgespeelt worden. Er wordt een tekst voorgelezen met dromerige muziek op de achtergrond. Dit geheel geeft een dromerige sfeer en zo laten we de toeschouwer even mee dromen.

Het concept heeft niet echt een duidelijke functie, maar is puur een visualisatie van de droom. Of eigenlijk de oplossing voor de droom. We zullen werken met een RFID-tag op onze vinger en zullen de tag langs de scanner telkens als we de pagina om slaan. De scanner zal onder de kaft zitten en de tag zal dus langs de scanner gaan als je de pagina om slaat. Zo geven we dus de illusie dat er in de pagina iets zit waardoor het geluid af speelt. Daarnaast is het een combi tussen ouderwetste (het boek) en hedendaagse techniek (de computer).

Prototype

• Leeg boek

• 3 geluidsbestanden

• RFID tag

• RFID scanner

• computer

Visie op RFID

Na het vele onderzoek wat we hebben gedaan en de gastsprekers die we hebben gehoord, heb ik inzicht gekregen in een voor mij nieuw gebied. Een gebied wat eigenlijk allang bekend voor ons was, maar verborgen onder een laag termen. Een techniek die we allang gebruiken, maar eerder kennen onder de algemene naam Chip die iets kan. Dat het op radiogolven werkt, was mij al helemaal onbekend.

Bij de eerste lezing werd ons verteld dat het al overal was en alles te kraken was. Dat ons paspoort zo te lezen was en onze ov-chipkaart een lachertje. Hier schrok ik erg van en ik was inderdaad bang voor een inbreuk op ons privé leven. Alles was zo te lezen!

Maar na verder onderzoek, kwam ik er achter dat het allemaal zo makkelijk niet was. Ja, het was te kraken en ja, het was te lezen. Maar dit was eigenlijk alleen voor mensen die echt kwaad willen. Als we dan eerlijk zijn, als mensen dat eenmaal willen, lukt ze het toch wel. Kraken was alleen voor de gespecialiseerden en het aflezen van RFID tags kon alleen van een afstand van enkele centimeters.

Ik was eerst bang dat ons leven zo op straat zou liggen, maar nu eigenlijk niet meer. Ik zie het nu eerder als een mogelijkheid dan een probleem.

RFID

In het begin van het ontstaan van het hele observatie systeem, via camera’s, chips en kortingspassen, stond ik er positief tegenover. We worden dan wel in de gaten gehouden, maar wat maakt het uit? Ik heb toch niets te verbergen. In de verdere ontwikkelingen stond ik er nog steeds positief tegenover. We worden meer en meer getrackt, oke, maar daar hebben we zelf ook wat aan. We kunnen sneller dingen vinden en krijgen meer doelgerichte reclame. Dat is toch niet zo erg?
Maar nu dit, de RFID tag. Dit is de eerste keer dat ik me wat zorgen begin te maken. Als er tags worden verweven in onze kleding. Tags die bedrijven kunnen vertellen waar we zijn en welke producten we van ze dragen. De gedachte ansich is niet eens zo beangstigend. Maar de statement die wordt gemaakt ergens halverwege; ‘Look what we've got in there. An HDTV is in there, and she wears Benetton.’. Dit is strikt vertrouwelijke informatie, waar een bedrijf direct misbruik van zou kunnen maken. Dan moet je niet eens denken aan wat er kan gebeuren als die info in nog foutere handen beland dan waar ze nu al in ligt. Diefstallen in huizen kunnen van te voren helemaal uitgestippelt worden met een RFID scanner, zonder dat ze zelfs binnen geweest zijn.
Dit is de eerste keer dat ik de ontwikkelingen lichtelijk beangstigend vind worded en ik sluit me aan bij het laatste standpunt. ‘Clearly, those tags need to be deactivated at the cash registers.’ Het is fijn dat bedrijven met deze tags makkelijk hun magazijnen bij kunnen houden en gedetailleerder in kunnen kopen. Maar na aanschaf heeft het bedrijf oficieel niets meer te maken met het aangekochte product. Ze zouden dan de privacy van hun klanten moeten respecteren en de tag uitschakelen. Het is dan hetzelfde als de huidige tags die aan een kleding stuk zitten. Die worden er ook afgehaald bij aanschaf, anders gaat het alarm telkens af bij entrée van een een andere winkel. Dat willen ze hun klanten toch niet aandoen?

Pervasive advertising

Ik kende de term pervasive op zichzelf wel al, maar in combinatie met advertising was hij me nog onbekend. Al snel werd me duidelijk dat het iets is wat zich allang om mij heen bevind. Iets waar ik al dagelijks mee in aanraking kom. Iets wat mij al beslopen heeft voordat ik zelfs weet dat er gevaar dreigt. En een gevaar is het, of kan het in ieder geval zijn.

Het begon allemaal zo'n 8 jaar geleden, in een grote bioscoop met een bak popcorn in m'n handen. Daar leerde ik, onbewust de pervasive advertising kennen. Schitterende beelden van vliegende mannen en met de hand bestuurbare schermen flitste voorbij aan mijn ogen. En toen mijn mond tot zijn max open hing kwam het voorbij. Wandel gangen met detectie lasers die je iris scannen en zo precies alles van je weten. Je maat, je leeftijd, je locatie, je standaard aankopen, je grootste dromen en niet te vergeten je naam. Persoonlijke reclame borden die je bij naam en toenaam aanspreken en je vertellen wat jij, volgens jou gegevens wel niet allemaal nodig zou kunnen hebben.

Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik die scènes zag, dat ik het een geniaal concept vond. Maar nu, vele jaren later begin ik te twijfelen of het echt wel zo leuk is. Nu is die toekomst een stuk dichterbij en het idee dat je overal persoonlijk op wordt aangesproken, vind ik lichtelijk angstaanjagend. Ik zou waarschijnlijk de reclame niet zo heel vervelend vinden. Het feit echter dat je overal en nergens geregistreerd wordt en mocht je eenmaal een fout begaan, dan staat die voor altijd vast op je netvlies. Letterlijk.

Oké, zo dichtbij is dat nog niet. Nu hebben ze andere manieren gevonden om ons te bereiken. De telefoon. Onze grootste vriend en tegelijkertijd onze grote verrader. Hij zorgt ervoor dat we iedereen kunnen bereiken, maar hij zorgt er ook voor dat iedereen ons kan bereiken. Hij verteld iedereen waar we zijn, wat wij leuk vinden en wat we zo leuk vinden dat we het met andere mensen delen. Ze vertellen de bedrijven waar ze ons het beste mee lastig kunnen vallen. Het ergste is wellicht nog dat we het weten dat ze dat doen. Wij weten dat ze ons verraden en toch blijven we ze vertrouwen met onze meest vertrouwelijke informatie. Waarom, vraag je je dan misschien af. Het is makkelijk. Het is makkelijk en handig. En aangezien wij gemakzuchtige mensen zijn, gaan we er mee door. Om onze gemoedsrust te bewaren, houden we onszelf voor dat we niets te verbergen hebben. En dat zou ook best kunnen kloppen. De mensen die wel wat te verbergen hebben, weten dat toch ook wel te verbergen. Maar het idee dat hebzuchtige bedrijven ons leven kennen en kunnen beïnvloeden, zodat we precies doen wat zij willen, zonder dat wij door hebben dat ons leven gecontroleerd is en dus denken dat wij alles zelf verzinnen en doen. Lange zin, maar eenmaal gelezen is hij erg beangstigend. Wordt onze toekomst bepaald door bedrijven die ons dingen willen aansmeren? Of komt er toch een zekere mate van vrije wil in terug. Krijgen we het nog door dat we onbewust beïnvloed worden, of zullen we overstroomd worden met invloeden die we niet eens bemerken. Zullen we het heft weer terug in handen nemen, of laten we ons door onze gemakzucht beheersen en worden we een handpop van hebberige bedrijven. De toekomst zal het weten.